Kapı kapı dolaşıp insanları bir şey almak için ikna etmenin
piriyim diyebilirim. O kapı bir kere açıldı mı, cüzdanın o büyülü ‘Cırt cırt’, ‘Çakt’,
‘Çıkırt’ sesleri çıkmadan asla kapanamaz. Mümkünatı yok. Çünkü kapıyı açıp
benimle diyaloğa giren herhangi bir insan evladının bir şey satın almaması
mümkün değil. Kimileri bunu tehditle ya da bunaltma taktiği ile başardığımı
düşünüyor fakat yanılıyor. Asla birine zorla ya da “Tamam lanet olsun, alayım
da git” diyerek bir şey satmadım. Sadece meyhimi duyan insanlar ise fiziksel
görünüşümle etkili olduğumu düşünebiliyor. Ben, aynaya baktığında dünyanın en
nötr kalabilen insanıyım. Bu yüzden bu da mümkün değil. Benim yolum tamam
farklı. Benim yolum, kelimelerin gücünden geçiyor. Dilim, kıvrak bir kurşun
gibi hedef kitlemin zihnine sağlanıp duruyor. Sonunda ikna olup, ürünü onlara
satmam için yalvaracak kıvama geliyorlar. Ben de bu anın tadını çıkarıyorum.
Satıştaki bu başarım, bir süre sonra ufak çapta bir ün yaptı
ve birkaç teklif gelmeye başladı. İçlerinde bir tanesi vardı ki, dünya üzerinde
o işin ilgisini çekemeyeceği bir orta gelirli olduğunu düşünmediğim cinstendi.
Kabul ettim. Satış Müdürü olmuştum.
Olmadı. Bu kurumsallık bana yaramadı. Sahada yaptığım
satışın yarısı bile olmuyordu. Anladım ki bu işler satış eğitimi olmadan
yapılamıyordu. Satış eğitimleri olmadan kurumsal satış yapmak mümkün olmuyor.
Sahalarıma döndüm. Kapıyı açtı. “İyi günler” dedim, “Çok
vaktinizi almayacağım.”


Hiç yorum yok:
Yorum Gönder